شبهه خراب کردن خانه كعبه و مسجد النبی توسط حضرت مهدی(عج)

در بعضی از سایت های وهابی دیده شده است كه از كتاب بحار الأنوار نقل كرده بودند: روی المجلسی: (إن القائم یهدم المسجد الحرام حتی یرده إلی أساسه، والمسجد النبوی إلی أساسه). بحار الأنوار 52/338، الغیبة للطوسی 282. حضرت مهدی(عج)خانه كعبه و مسجد النبی را خراب خواهند كرد!

پاسخ شبهه

1⃣در روایت علامه مجلسی و شیخ طوسی، فقط تخریب مسجد الحرام در آن ذكر شده و سخنی از مسجد النبی نیست.

2⃣این روایت در بسیاری از كتاب ها نقل شده است كه اصل آن به این صورت است :
ابو بصیر گوید: امام صادق علیه السّلام فرمود: آنگاه كه حضرت قائم علیه السّلام قیام كند مسجد الحرام را خراب كند تا به اساس و پایه های (اصلی) آن بازگرداند، و مقام (ابراهیم علیه السّلام) را به جای اولی خود كه در آن بوده بازگرداند، و دست های قبیله بنی شیبه را (كه كلیدهای كعبه نزد آنان هست) ببرد و به كعبه می آویزد، و به آن دست ها می نویسد: اینهایند #دزدان كعبه.

و روایات متعدددر منابع دیگر.

3⃣بررسی سندی
روایت اولی كه از شیخ مفید و دیگران نقل شد، همگی به صورت مرسل نقل و سند روایت را ذكر نكرده اند و روایت مرسل نیز ارزش استناد ندارد.

4⃣روایت دوم نیز كه مرحوم كلینی و دیگران نقل كرده اند، همان طور از سند آن پیدا است، مرسل است؛ چرا كه در سند روایت «عمن حدثه» دارد و مشخص نیست كه این فرد چه كسی است تا بررسی شود؛ پس این روایت نیز ارزش استناد ندارد.

ا5⃣ما روایت سوم كه شیخ طوسی در كتاب الغیبة با سند متصل نقل كرده است، بازهم از نظر سندی مشكل دارد؛ چرا كه در سند آن علی بن أبی حمزه بطائنی وجود دارد. او نخستین كسی است كه فرقه واقفه را به خاطر طمع در مال و اموالی كه از امام كاظم علیه السلام در نزد او بود، بنیان نهاد.

6⃣گذشته از بحث در سند روایات، روشن است كه كه خراب كردن كامل مسجد الحرام و مسجد النبی از نظر دین مبین اسلام حرام است و امام مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف كه بیش از همه مردم به حلال و حرام الهی آگاه است، هرگز كاری بر خلاف شریعت اسلامی انجام نخواهد داد. (البته در صورت غصب، تخریب كردن مواردی كه به صورت غصبی از مردم گرفته شده و جزو اضافات مسجد به حساب می آید اشكالی ندارد و بلكه واجب است! و اصلا آن قسمت ها حقیقتا جزو مسجد به حساب نمی آید) همچنین تخریب سایر مساجد نیز تنها در موارد خاص جایز است (مانند تخریب مسجد ضرار)

الشیخ المفید،الإرشاد فی معرفة حجج الله علی العباد،ج2، ص 383،